شمارهٔ ۸۲۳ - حکیم نزاری

شبِ فراق که بی رغبتی سفر کردمنبود فایده هر چند من حذر کردم

به اختیار نکردم ز خدمتِ تو سفربلی ضرورتِ تکلیف بود اگر کردم

ز سوزِ سینه به هر منزلی که بگذشتمبه خونِ دل ز رهِ دیده خاک تر کردم

سزا بداد مرا گوش مال فرقت توبه یک دو هفته که از خدمتت سفر کردم

دمی ز فکرِ تو خالی نبوده ام واللهگمان مبر که مگر با تو دل دگر کردم

سخن به نامِ تو گفتم اگر سخن گفتمنظر به رویِ تو کردم اگر نظر کردم

صبا به گردِ من اندر مراجعت نرسدسمندِ توسنِ شوق ترا چو بر کردم

به زخمِ تیرِ ملامت سپر نیندازمچو تیغ سینه به پیش بلا سپر کردم

کفایت است جنونِ مرا ملامتِ خلقکه من به سعیِ ملامت بسی بتر کردم

مرا نزاریِ دیوانه خوان و ننگ مدارکه نامِ عقل به دیوانگی سمر کردم