شمارهٔ ۸۸۹ - حکیم نزاری

من اگر مست خرابم چه کنم مست توامخطر از نیستیم نیست اگر هست توم

توبه خود کرده ای از روز الستم گستاخجرعه ی جام بلی خوردم از آن مست توم

صید دیرینه ی عشقم ز پس پنجه سالنیست ممکن که رهایی بود از شست توم

گر نداری سر من وای من و چشم امیددست من گیر که دیرست که بر دست توم

آب حیوان و من بادیه پیموده چنینکی شود سیر دل تشنه ؟؟؟ست توم

گر چه پیوسته کند سوز غمت بر دل منمن همان شیفته ی خامش پیوست توم

جز به نام تو زبانم نگشاید ورنیخود تو دانی که نزاری به زبان بست توم