شمارهٔ ۸۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از امید و نیاز خود به معشوق سخن می‌گوید. او با اشاره به اینکه چشم او همیشه به یاد معشوق است و گوشش منتظر بازگشت اوست، اعلام می‌کند که با احترام و ادب در برابر او ایستاده‌اند. شاعر بیان می‌کند که عشق معشوق به طور طبیعی در وجود او وجود دارد و او جانش را برای وفای به عشق معشوق می‌دهد. با اشاره به جام باده‌ای که هنوز او را دیوانه کرده، از وابستگی شدیدش به زلف معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که از شیر وفای معشوق بهره‌مند است و تأکید می‌کند که در این مسیر عشق هنوز در حال قدم زدن است. این شعر عشق و وفاداری عمیق را نشان می‌دهد.
چشم امیدوار به ره برنهاده‌ایمگوش نیازمند به در برگشاده‌ایم
هوش مصنوعی: منتظر نشستهایم و با چشمانی پر از امید به راه مینگریم، گوشهایمان نیز به صداهای در پشت در آماده شنیدن است.
پیش خیال روی تو کز چشم ما نرفتچون مخلصان به پای ادب ایستاده‌ایم
هوش مصنوعی: ما همچنان به یاد زیبایی تو هستیم و هرگز از خیال تو دور نمیشویم. مانند کسانی که به رسم ادب و احترام ایستاده‌اند، ما نیز با صداقت و احترام در خدمت تو هستیم.
مهر تو از مبادی فطرت نهاده‌انددر جان ما و جان به وفای تو داده‌ایم
هوش مصنوعی: عشق و محبت تو از آغاز خلقت در وجود ما قرار داده شده و ما جان خود را برای وفاداری به تو فدا کردهایم.
یک جرعه داده‌اند به ما ز اول و هنوزلایعقل از تجرع آن جام باده‌ایم
هوش مصنوعی: به ما از ابتدا جرعهای از شراب داده‌اند و هنوز هم از نوشیدن آن، درک درستی نداریم.
دیوانه‌وار در پی زنجیر زلف توزنجیرسان چو زلف تو بر هم فتاده‌ایم
هوش مصنوعی: به شوق زنجیر زلف تو، دیوانه‌وار به دنبال تو هستیم و مانند زنجیری که به هم گره خورده، در هم آمیختهایم.
شیر وفا مکیده ز پستان وحدتیمآری مگر ز مریم دوشیزه زاده‌ایم
هوش مصنوعی: ما از شیر محبت و یکدلی نوشیدهایم، آیا جز این است که ما از مریم زنازادهایم؟
نه نه نزاریا نکنی با یراق عشقدعوی که ما هنوز درین ره پیاده‌ایم
هوش مصنوعی: هرگز با عشق دعوا نکن، زیرا ما هنوز در این راه بدون هیچ ادعایی پیش میرویم.