شمارهٔ ۹۰۸ - حکیم نزاری

آن چه شب بود که با دوست به پایان بردیمدردِ دیرینه ی دل با سرِ درمان بردیم

باده خوردیم و نخوردیم غمِ دورِ فلکبوسه دادیم به یک دیگر و دندان بردیم

روزگاری چو سکندر طلبیدیم و چو خضرعاقبت ره به سرِ چشمه ی حیوان بردیم

در سراپرده ی حوران شبِ خلوت تا روزنادر آن بود که بی زحمتِ رضوان بردیم

هر شب و روز که بی دوست سرآمد بر مازندگی بود که بر خویش به پایان بردیم

از دلِ گم شده هرگز خبری نشنیدیمتا به امروز که پی با درِ جانان بردیم

سر و تیغ است نزاری به ارادت هیهاتمکن انکار که یک بارِ دگر جان بردیم