شمارهٔ ۹۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آرزوی دیدار معشوق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که این آرزو به حدی است که جانش در حال جدا شدن از اوست. او از درد و رنج ناشی از جدایی می‌گوید و اینکه اشک حسرتش به خاطر عدم دیدار معشوق بر صورتش فرو می‌ریزد. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و اینکه چگونه دوری او باعث شده که از زندگی و شادابی بیفتد. همچنین، شاعر از شراب به عنوان تنها مونس خود یاد می‌کند و در دل ناتوان از تحمل این جدایی، به یاد معشوقش است. در کل، احساس عمیق عاشقانه و ناامیدی از جدایی محور اصلی این شعر است.
چنان آرزومندِ دیدارِ اویمکه جان می‌رسد بر لب از آرزویم
هوش مصنوعی: من به اندازهای آرزوی دیدار او را در سر دارم که جانم از شدت این آرزو به لب رسیده است.
چه ها می‌رسد بر سر از دستِ هجربه نامحرم این قصه چون باز گویم
هوش مصنوعی: در اثر دوری و جدایی، چه بلایی بر سرم میآید. اگر این داستان را برای کسی بگویم که به او نزدیک نیست، چه خواهد شد؟
از آن گه که محرومم از رویِ خوبشفرو می‌رود اشکِ حسرت به رویم
هوش مصنوعی: از زمانی که از دیدن چهره زیبایش محروم ماندهام، اشکهای حسرت به چهرهام سرازیر میشود.
شبی سدره از ژاله‌ی ارغوانیبه خون صفحه‌ی ارغوانی بشویم
هوش مصنوعی: شبی میخواهم درخت سدره را با قطرات شبنم رنگ ارغوانی شسته و پاک کنم، همچنان که صفحۀ ارغوانی را به خون آغشته میکنم.
اگر چه بمردم ز هجران ولیکنعرق چین او زنده دارد به بویم
هوش مصنوعی: هرچند که به خاطر جدایی از او مردهام، اما بوی عرق چین او هنوز مرا زنده نگه میدارد.
چو کحل الجواهر کشم در دو دیدهغباری گر آرند از آن خاک کویم
هوش مصنوعی: اگر خاکی از جواهرات در دو چشمم بگذارند، از آن خاک نیز من زلالی و زیبایی میسازم.
به جز جامِ می غم گساری ندارماگر چند سر در کش از عیب گویم
هوش مصنوعی: جز نوشیدنیای که غمها را از بین میبرد، چیز دیگری ندارم. اگرچه ممکن است عیبهایم را بیان کنم.
من و کوزه‌ی راح گو سنگ طعنهبه هم در شکن توبه‌ی چون سبویم
هوش مصنوعی: من و کوزه‌ی راح، یعنی من و این ظرف، در حالتی هستیم که به هم به تیغ طعنه میزنیم. مانند اینکه توبهام در هم شکسته است و به مانند سبویی هستم که شکسته شده است.
نزاری شکیبایی از می نداردزِ من کی شود باز دیرینه خویم
هوش مصنوعی: شکیبایی از می به من نمیآید، معلوم نیست که دوباره به حالتی که در گذشته بودم برگردم.