شمارهٔ ۹۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به عمق درد و غم عشق اشاره دارد. شاعر در تلاش است تا از کسی درمانی برای دردش پیدا کند، اما از بیان احساساتش به دیگران عاجز است. او بیان می‌کند که دوست را سرزنش کردن بهتر از دشمنی است، و بر همین اساس از راحتی در ارتباط با عشقش پرهیز می‌کند. شاعر مصمم است که به عشق خود ادامه دهد، هرچند که بارها از آن بازگشته و توبه کرده است. در نهایت، او اعلام می‌کند که باید حالش را با عشقش مرور کند و نیازی به بیان غم‌هایش نیست، بلکه راز دلش را می‌توان از چهره‌اش خواند.
به دردِ عشق شدم مبتلا دوا ز که جویمبه هیچ کس نتوانم که این حدیث گویم
هوش مصنوعی: به درد عشق دچار شدم، نمیدانم از چه کسی درمانش را بخواهم، چون نمیتوانم این داستان را برای هیچکس بگویم.
ز بهرِ‌آن که نیارم به دوست گفت و به دشمنخوش است سرزنشِ دوست و دشمن از همه سویم
هوش مصنوعی: به خاطر این که نتوانم به دوستم توجه کنم، سرزنش او برایم خوشایند است، و انتقاد از هر دو طرف، یعنی دوست و دشمن، مرا احاطه کرده است.
زبان دراز کنم هم چو شمع سر ببریدمز گفت‌وگوی همان به بود که دست بشویم
هوش مصنوعی: اگر زبانم را دراز کنم و مانند شمع بخواهم خود را بسوزانم، بهتر این است که از گفتوگو دست بکشم و سکوت کنم.
ز بیمِ سر نکنم نیز احتیاط و لیکنخلافِ‌رای کسی چون کنم که عاشقِ‌اویم
هوش مصنوعی: از ترس اینکه به مشکل نیفتم، احتیاط میکنم، اما چطور میتوانم مخالف نظر کسی عمل کنم که عاشق او هستم؟
هزار توبه بکردم ز عشق و سنگِ‌ملامتچو باد می‌شکند باز توبه‌ی چو سبویم
هوش مصنوعی: هر بار که از عشق توبه کردهام و تصمیم به ترک آن گرفتهام، با هر بار سرزنش و انتقاد، مانند شیشهای که در معرض باد قرار میگیرد، دوباره به آن عشق برمیگردم.
خیال بود مرا پیش ازین که در طلبِ وصلبه قدر وسع بکوشم به پایِ جهد بپویم
هوش مصنوعی: قبل از این که به دنبال وصال بگردم، در ذهنم فقط یک خیال بود. حالا تصمیم دارم به اندازه توانم تلاش کنم و با تمام وجود تلاش کنم.
صواب نیست جز اینم کنون که خوش بنشینمچو دور نیست چه پویم چو با من است چه چویم
هوش مصنوعی: تنها کاری که در حال حاضر درست است این است که خوش باشم و آرام بنشینم، چرا که اگر دور نیستم، پس چه تلاشی بکنم وقتی که همه چیز در کنار من است.
به شخص ساکن کنجم به دل ملازمِ یارمبه دیده بر لب بامم به گوش بر سرِ کویم
هوش مصنوعی: در دل خود همیشه به یاد محبوبم هستم، در حال حاضر در کنج خانهام زندگی میکنم. در حالی که به آسمان نگاه میکنم، گوشم به صداهای کوچه و خیابان است.
چه حاجت است به گفتن غمِ نهانِ نزاریبیا مطالعه کن رازِ دل ز صفحه‌ی رویم
هوش مصنوعی: نیازی به گفتن غمهای پنهانی نیست؛ بیا و راز دل را از چهرهام بخوان.