شمارهٔ ۱۱۳۲ - حکیم نزاری

ما را بده از کوثرِ خم‌خانه شرابیتعجیل کن ای دوست که داریم شتابی

پیش آر سبک جامِ جم عشق و بزن زودبر آتشِ تیز جگر سوخته آبی

آن آب به اسم است و به فعل آتشِ سوزانزان آتش سوزان جگرم کرد کبابی

ما پاک بسوزیم که خود پاک بسوزنددر کارگه عشقِ تو سد خام به تابی

در مرتبه ی عالم دنیا به ضرورتتقدیر توان کرد خطایی و صوابی

در عالم وحدت نبود حکم دو وجهیآن‌جا نتوان گفت جمالی و نقابی

نظّاره‌گه غیب حضورست و وزین جامحجوب نداند که جز او نیست حجابی

در دیده ی هر دیده که مستغرق نورستاین گنبد فیروزه بود کم ز حبابی

با عشق تشبّه نکند عقل و مثالشآن است که طاووسی سازد ز غرابی

حلاج نباشد نه به دعوی نه به معنیهر دزد که بر دار کشندش به طنابی

از سدره نشینان شده مخصوص محقّقهر لحظه به تشریفِ کمالی و ثوابی

تا خود چه خلل عالم معمورِ جهان راگر مست برون شد ز خرابات خرابی

گویند نزاری ز پس توبه دگربارشد با سرِ می هست مرا طرفه جوابی

از صومعه با می‌کده رفتم چه شد آخرگر عشق برون برد خری را ز خلابی

دارد به مقیمانِ خرابات ارادتجای دگرش نیست نه ملجأ نه مآبی