شمارهٔ ۱۱۴۶

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر نارضایتی و ناامیدی شاعر از عقل و تدبیر است. شاعر آرزو می‌کند که عقل از کارهای او فاصله بگیرد تا از بار ننگ و گناه رهایی یابد. او خود را بی‌نصیب از الهام عقل و بخت می‌داند و حسرت بزرگان را می‌خورد که آزادی و موفقیت دارند. شاعر در ادامه اشاره می‌کند که اگر عقل به احساسات و عشق او توجه می‌کرد و در کنار او بود، وضعیت بهتری داشت. او از عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که اگر عشق را می‌پذیرفت، عقل او نیز آرام می‌شد. در نهایت، شاعر به وجود رموز عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق از عالم وجود سرچشمه می‌گیرد و اگر روحی عاشقانه داشت، به سعادت می‌رسید. او در پایان به کم‌توجهی عقل به عشق و حالات درونی‌اش اشاره می‌کند.