شمارهٔ ۱۱۶۴
هوش مصنوعی: این متن شعرگونه، از احساسات درد و ناراحتی یک دوست روایت می‌کند که از betrayal (خیانت) و عدم وفاداری دوستش رنجیده است. او می‌گوید که او هرگز انتظار چنین رفتاری از دوستش نداشته و بر آن است تا غمش را ابراز کند. شاعر به یاد می‌آورد که روزگاری گرم و دوستانه وجود داشت، اما حالا سردی و فاصله میان آنها افتاده است. این شعر به نوعی شکایت از عدم وفاداری و خیانت است و به احساس تنهایی و درد عمیق ناشی از یک دوستی غیر واقعی می‌پردازد.
ز حد بمی بری ای دوست نا جوان مردیغمِ تو چند خورم بس که خونِ من خوردی
هوش مصنوعی: ای دوست، تو فراتر از مرزهای جوانمردی رفتهای. دیگر چقدر باید بابت غم تو ناراحت شوم، وقتی که تو اینقدر از وجود من خوردهای؟
اگر قیاس کنی هیچ ظالم این نکندبه دشمنی که تو با من به دوستی کردی
هوش مصنوعی: اگر بخواهی مقایسه کنی، هیچ ظالمی در دشمنیاش اینقدر افراط نمیکند که تو در دوستیات با من کردهای.
به چه گویمت گله ها از تو و شکایت هاکه بی گناه بسی خاطره بیازردی
هوش مصنوعی: نمیدانم چگونه از دلشکستگیها و شکایتهایم از تو بگویم، چرا که بدون آنکه گناهی داشته باشی، خیلی از خاطرات تلخی را برایم به یادآوردی.
خلاف عهد تو می دیدم از بدایتِ کارکه بهترین قدمت آن بود که برگردی
هوش مصنوعی: مشاهده میکردم که آغاز کار تو با پیمانشکنیات همراه بود، در حالی که بهترین اقدام تو این بود که برگردی و به عهدت وفا کنی.
کجا شد آن همه دل گرمی و جگر سوزیز دوست سیر نگردد کسی بدین سردی
هوش مصنوعی: چطور ممکن است که آن همه عشق و احساس داغی که از دوست داشتیم، از بین رفته باشد؟ هیچکس نمیتواند با این سردی و بیاحساسی زندگی کند.
فدایِ جان تو جانم به صدقِ دل که تو خودبرایِ کشتنم از دیر گه بپروردی
هوش مصنوعی: جانم را فدای تو میکنم که با تمام وجودم به تو عشق میورزم، زیرا خودت از مدتها قبل مرا برای نابود کردنم تربیت کردهای.
تو هم چنین به علی رغم مجتمع می باشچو روزگارِ نزاری به هم برآوردی
هوش مصنوعی: تو نیز در عین نزدیکی به دیگران، مانند روزهایی هستی که تحت فشار قرار میگیری و به هم میریزی.