شمارهٔ ۱۱۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و او را به عنوان نمادی از بهار و بهشت معرفی می‌کند. عشق به او به دل‌های شکسته آرامش و تسکین می‌بخشد و وجودش بر دل‌های دردمند سایه می‌افکند. شاعر بیان می‌کند که استعداد و زیبایی محبوبش برچهره اش چنان تأثیر می‌گذارد که تحمل آن دشوار است و نقص‌ها و دردها تحت تاثیر عشق او محو می‌شوند. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر محبوبش لحظه‌ای با او باشد، به اندازه‌ای اشک خواهد ریخت که می‌تواند دریا را پر کند. در نهایت، او به دیوانگی و اعتیاد به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که در نبود او، زندگی معنایی ندارد.
ای نوبهارِ خوبی از چهره تو وَردیوی خلدِ جاودانی از کوچه تو گردی
هوش مصنوعی: ای بهار خوشرو که زیباییات مانند گل است، و ای باغی همیشه سبز که زیباییات از کوچههایت به همه حیات می‌بخشد.
عشقِ تو را نشایند اشتردلانِ نازکتسلیم را بباید مردی و شیر مردی
هوش مصنوعی: عشق تو را نمیتوانند درک کنند و تنها افرادی که دل‌های نازک و حساس دارند، نمیتوانند تاب بیاورند. برای درک عشق تو، باید شجاعت و دلیری واقعی داشت.
هر دل شکسته ای را در خاطر از تو شوریهر درد خواره ای را در سینه از تو دردی
هوش مصنوعی: هرکسی که دلش شکسته، تو را در یاد خود دارد و هر کسی که از دردی رنج میبرد، در دل خود به یاد درد تو میافتد.
انکار ما نکردی صاحب غرض به خیرهگر تا به روز یک شب با ما قدم سپردی
هوش مصنوعی: تو هیچ گاه انگیزهات را انکار نکردی، اگر چه در آن شب که با ما قدم زدی، از روی تظاهر بود.
چندان سرشک رانم کز آبِ دیده رویمهم چون شفق بباشد هر آفتاب زردی
هوش مصنوعی: من آنقدر اشک میریزم که چهرهام مانند رنگ آفتاب غروب میشود و هر روز صبح دوباره زردی آفتاب را به یاد میآورم.
جان من ار نبودی بیمارِ چشمِ مستتچندین غذایِ تن را خونابِ دل نخوردی
هوش مصنوعی: اگر جان من نبود بیمار چشمان مست تو، تا حالا چندین بار غذای بدن را با اندوه دل نخورده بودم.
زلفت مگر نزاری در خواب دید زیرازنجیر اگر ندیدی دیوانگی نکردی
هوش مصنوعی: شاید خواب زلف تو را دیدهام، زیرا اگر زنجیر نبود، به جنون نمیرفتم.