شمارهٔ ۱۲۸۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق به معشوق سخن می‌گوید و تمایل به نوشیدن می را برای رهایی از گناهان و توبه بیان می‌کند. او به نوعی اشاره دارد که همه انسان‌ها، چه صالح و چه فاسق، از فطرت واحدی برخوردارند و توبه‌کردن برای کسانی که در عشق غرق شده‌اند، غیرممکن است. شاعر به مجنون و داستان آب خضر اشاره می‌کند که از عشق و مستی ناشی از آن، به حالتی شگفت‌انگیز می‌رسد. در نهایت، او به عشق و رازهایی که موجودات و جریان‌های معنوی در دل دارند، می‌پردازد و هشدار می‌دهد که عقل نمی‌تواند به درک عمیق این رموز برسد.