شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به طبیعت انسانی اشاره میکند و میگوید که در وجود انسان هم زیبایی (گل) و هم زشتی (خار) وجود دارد. او همچنین به این نکته اشاره میکند که دوستی واقعی در نهایت به هم میرسد و دوست و یار همواره در کنار هم خواهند بود.
در فطرت من گر گل و گر خار بوداینجا سخن بیهده بسیار بود
هوش مصنوعی: اگر در ذات من ز گل و خار خبری بود، بحث کردن درباره این موضوع بسیار بیفایده بود.
حق میگویم که دوست با دوست رسدمن می دانم که یار با یار رسد
هوش مصنوعی: من با صراحت میگویم که دوستیها به هم میرسند و مطمئن هستم که محبوبان نیز به یکدیگر خواهند رسید.