شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی محبوب است. شاعر به محبوبش نگاه می‌کند و او را به عنوان روشنایی دلها تعبیر می‌کند. او بیان می‌کند که دلش را به زلف‌های معشوق بسته و از او می‌خواهد که آن زلف‌ها را نشکند. شاعر به تضاد رنگ سیاه و زیبایی محبوب اشاره می‌کند و این که چگونه زیبایی محبوب باعث روشنایی و روشنی در اطرافش می‌شود. در ادامه، احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق بیان می‌شود و او از تاثیر منفی عشق و عواطفش بر وجودش صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر به فخر‌فروشی و تمجید از معشوق خود می‌پردازد و از دشمنی‌هایی که برای او وجود دارد، ابراز نگران می‌کند.
ای بتو چشم نکویی روشنوی ز تو خانۀ دلها گلشن
هوش مصنوعی: ای محبوب من، نگاه زیبایت روشنیبخش است و به خاطر تو، دلها مانند یک باغ سرسبز و خرم شدهاند.
بسته‌ام در سر زلفین تو دلمشکن آن زلف و دلم را مشکن
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلف‌های تو خیلی آسیبپذیر شده است، پس لطفاً نه زلفهایت را به هم بزن و نه دل مرا بشکن.
هر سیاهی که رخت با من کرداندر آمدش همه پیرامن
هوش مصنوعی: هر تاریکی و سیاهی که به من نزدیک شد، تمام آن را در خود جذب کردم.
خط خود بر رخ خوب تو نوشتحسن چون دیدش وجهی روشن
هوش مصنوعی: حسن، زیباییات را به گونهای توصیف کرده که وقتی آن را دید، چهرهات روشن و زیبایتر به نظر آمد.
درکشی دامن ازین چشم پر آبتا نخوانند تو را تردامن
هوش مصنوعی: اگر دامن خود را از چشم پر آب بکشید، دیگر کسی شما را با دامن تر نمیخواند.
چه زنی آتش در خرمن من؟که زد آتش دل من در خرمن
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند آتش را در کلاف زندگی من ایجاد کند؟ که دل من مانند کلافی در آتش میسوزد.
خوش درآمد خطت ای جان, چه شودگر درآیی تو چو خطّت با من؟
هوش مصنوعی: ای جان، چه سودی دارد اگر تو به من بیایی و خوبیهای تو مانند خط تو باشد؟
تا تخلّص کنم از وصف رختبثنای سر احرار زَمَن
هوش مصنوعی: میخواهم از توصیف زیبایی تو خلاص شوم و دیگر از کسانی که آزاد و مستقل هستند، یاد نکنم.
فخر دین صاحب عادل که مدامدشمنش باد به کام دشمن
هوش مصنوعی: این بیت به تمجید از فردی با ویژگیهای خاص اشاره دارد که در زمینه دین و عدالت سرآمد است. همچنین، شاعر از این فرد درخواست می‌کند که همواره در برابر دشمنانش پیروز باشد و زندگیاش بر کام آنها تلخ شود.