شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعر به دل میگوید که وقتی روز امید فرا میرسد، هیچ چیز از وصل آن فرد شیرینلب به یادش نمیماند. او از دل میخواهد که قبل از آنکه اشکها چشمش را تار کند، دوباره روشنایی و روشنی را جستجو کند.
ای دل چو رسید روز اومید بشبهیچت ناید زوصل آن شیرین لب
هوش مصنوعی: ای دل، وقتی روز امید به پایان میرسد و شب فرا میرسد، هیچچیزی از آن لبهای شیرین به یاد نخواهی داشت.
زان پیش که تیره گرددت دیده ز اشکباری دگری بروشنایی بطلب
هوش مصنوعی: قبل از اینکه چشمانت بهخاطر اشک تاریک شود، دوباره به دنبال روشنایی بگرد.