شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از احساس دل‌تنگی و ناامیدی خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که دلش به خاطر عشق در زبانش گنگ و خاموش شده است. او به دنبال وصالی است و به وضعیت خود اشاره می‌کند که مانند شمعی است که در اثر عطش شدید، آب از سرش گذشته و دیگر هیچ نمی‌تواند بگوید. این بیان حسرت و تشنگی عاطفی او را به خوبی منتقل می‌کند.
در پای تو دل گرچه زبون افتادستدر جستن وصل بین که چون افتادست
هوش مصنوعی: دل من هرچند به خاطر تو در رنج و ضعف قرار گرفته، اما هنوز در جستوجوی وصالت است و میخواهد بداند که چطور به این وضعیت افتاده است.
شمعم که مرا آب ز سر بگذشتستوز تشنگیم زبان برون افتادست
هوش مصنوعی: من شمعی هستم که آتش وجودم با آب سردی خاموش شده و از شدت تشنگی، دیگر قادر به سخن گفتن نیستم.