شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان غمهای عمیق خود می‌پردازد و می‌گوید که غمهای او به قدری بزرگ هستند که نمی‌توانند در دل او جا بگیرند. او همچنین به وجود شادی‌های دنیا اشاره می‌کند، اما در نهایت احساس درد دل خود را همچنان سنگین و غیرقابل تحمل توصیف می‌کند. در کل، ابیات حس عمیق ناامیدی و غم را القا می‌کنند.
غمهای فراخ من نه در خورد دلستگرم آتشی من از دم سرد دلست
هوش مصنوعی: غمهای بسیار من به اندازهای بزرگ است که دل نمیتواند آن را تحمل کند، و گرمای آتش من از سردی دل من ناشی میشود.
فی الجمله کرم شادی عالم باشدبا آن همه درد دل مرا درد دلست
هوش مصنوعی: به طور کلی، شادی و بخشش جهان به خوبی وجود دارند، اما در عین حال، من خودم در دل از درد و رنجی رنج میبرم.