شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشقی عمیق و تاثیرگذار صحبت می‌کند که با دیدن محبوبش آغاز شده است. او می‌گوید که پس از مشاهده‌ی زیبایی و زلف محبوب، دلش تحت تاثیر قرار گرفته و به نوعی گرفتار شده است. در پایان احساس خود را بیان می‌کند که چگونه این عشق باعث شده تا او دوباره برای ارتباط با محبوبش تلاش کند و به نوعی به سوی او بازگردد.
آن بت که جهان بغمزۀ مست گرفتزان پس که دلم بزلف چون شست گرفت
هوش مصنوعی: آن معشوقی که باعث شگفتی و حسرت در دلم شده، از وقتی که موهایش را در دست گرفتم، دنیایم پر از غم و اندوه شد.
بر دست گرفت باز تا جان شکرداین شیوه نگر که باز بر دست گرفت
هوش مصنوعی: پرنده را در دست گرفته تا جانش را شاداب کند، به این شیوه دقت کن که با همان دست دوباره پرنده را میگیرد.