شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شگفتی و حیرت شاعر از زیبایی‌ها و ویژگی‌های معشوق است. او از لطف و محبت معشوق مدد می‌طلبد و عقلش به خاطر صفات او گیج و حیران شده است. شاعر به تکرار مغشوشی خود در فکر معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اندیشه‌اش به طور کامل درگیر زیبایی‌های او شده است.
ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمتحیران شده عقل از صفت و بیش و کمت
هوش مصنوعی: ای جان و دنیا از لطف و نیکی تو بهرهمند شدهاند و عقل از ویژگیها و صفات تو حیران و شگفتزده شده است.
روزی صد بار همچو زلف بخمتاندیشه فرو رفته ز سر تا قدمت
هوش مصنوعی: هر روز صد بار همچون زلف زیبای تو، به یاد تو میافتم و تمام وجودم را در اندیشهات غرق میبینم.