شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از محبت و لطف محبوب سخن می‌گوید و به زیبایی‌های او اشاره می‌کند. عقل از ویژگی‌های او حیران شده و هر روز بارها با او به خدمت می‌آید و تمام اندیشه‌ها به پیش او خم می‌شوند. شاعر نشان می‌دهد که محبت و عظمت محبوب او را در حیرت و شگفتی گذاشته است.
ای جان جهان را مدد از لطف دمتحیران شده عقل از صفت بیش و کمت
هوش مصنوعی: ای جان، جهان به لطف تو دچار شگفتی شده است و عقل از ویژگی‌های تو شگفتزده و گیج است.
روزی صدبار همچو زلف بخدمتاندیشه ز سر رفته فرو تا قدمت
هوش مصنوعی: هر روز صد بار مانند زلف تو سعی میکنم تا به یاد تو از فکر و خیال خود رها شوم و فقط به قدمت بیفتم.