تناجی
کمال‌الدین اسماعیل

شمارهٔ ۱۹۰

شد راحت آن روی دلارای فراختا گشت دهان آن شکر خای فراخ
وین نیز هم از غایت لطفست که خواستتا بر دل ما تنگ کند جای فراخ