شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به ضرورت و زیبایی زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که مانند غنچه گل که به‌دلیل باد سقوط می‌کند، انسان‌ها نیز در معرض تغییرات و نوسانات زندگی قرار دارند. او به تفکر درباره آغاز و پایان زندگی پرداخته و به این نتیجه می‌رسد که در نهایت، باید با خنده روی این مسائل مواجه شد.
چون غنچۀ گل در تک و پو می افتداز شاخ بهر باد فرو می افتد
هوش مصنوعی: گل غنچه مانند یک غنچه در برابر باد به زمین میافتد و از شاخه جدا میشود.
ز آغاز و سرانجام همی اندیشدوز آمد و شد خنده برو می افتد
هوش مصنوعی: انسان همواره به آغاز و پایان زندگی فکر می‌کند و از تغییرات و تحولات عالم، لبخند بر لبش مینشیند.