شمارهٔ ۲۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و شکوه ماه و باغی از سروها پرداخته است. شاعر می‌گوید که وقتی ماه بر چهره‌اش نور می‌تاباند، نقاشی ازلی او را نمی‌نگرد. او به سرو می‌گوید که نباید احساس خجالت کند، زیرا قد و زیبایی‌اش در خور توجه است. این بیان نشان‌دهنده‌ی احترام به زیبایی و عظمت طبیعی است.
آن ماه که چرخ بر رخش مهر آردنقاش ازل مثل رخش ننگارد
هوش مصنوعی: آن ماهی که به دورش ستارهها میچرخند و از تابش خود نور میدهد، هنرمند ازل هرگز به زیبایی او نگاه نمیکند.
دی گفت زقامتم خجل گردد سروای سرو ، مگو هیچ ، که قدش دارد؟
هوش مصنوعی: دی به من گفت که اگر من در زحمت باشم، ای سرو زیبای من، شرمنده خواهی شد. اما نگو هیچ، زیرا قامت تو چقدر باعظمت است!