شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به غم و نارضایتی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که اگر غم زشت و ناخوشایند باشد، نمی‌توان شیرینی و زیبایی را در آن جستجو کرد. همچنین صبح و زندگی جدید که هر لحظه فرصت تازه‌ای را نمایان می‌کند، تنها زمانی ارزشمند است که به «آب حیات» دست یابیم و از آن بهره‌مند شویم. در واقع، ظاهراً زندگی بدون معانی عمیق و خوشی واقعی، بی‌فایده و بی‌ارزش است.
گردون چو غم زشت و نکومی نخورداین شکر و شکایت اندرو می نخورد
هوش مصنوعی: جهان به دلیل غم و زشتیاش، شکر و زیبایی را نمیچشد و به آن شکایت نمیکند.
وین صبح که هر نفس دهان بگشایدجز آب حیات ما فرو می نخورد
هوش مصنوعی: این صبح که هر لحظه با وزش نسیم و صفای تازه همراه است، تنها چیزی که بر قلب و جان ما نوشیده میشود، آب حیات است. در واقع، در این روز زیبا، هیچ چیز جز آنچه جان را زنده می‌کند، برای ما ارزش ندارد.