شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات شدید و تضاد درون خود سخن می‌گوید. او با تشبیه شمع به خود، نشان می‌دهد که چطور احساساتش مانند باد به او هجوم می‌آورند. افسر خاکستر بر سرش نماد غم و اندوهی است که بر او چیره شده. اشک‌هایش نیز در تلاش هستند تا به او آرامش دهند، اما آتش درونش همچنان شعله‌ور است و کنترل احساساتش را سخت کرده است.
شمعم که چو باد هوسم بر سر زدبر تارک من افسر خاکستر زد
هوش مصنوعی: من همان شمعی هستم که وقتی باد به من میوزد، هوس و احساساتم به اوج میرسد و بر سرم، تاجی از خاکستر نشسته است.
آب از چشمم دست بدامن درزدو آتش ز دلم سر بگریبان برزد
هوش مصنوعی: آب از چشمانم سرازیر شد و به دنبال آن، آتش در دل من شعله‌ور شد و به طرز غیرقابل کنترلی از وجودم بیرون آمد.