شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که دلش از خوشی فراری است و همیشه در جایی که غم وجود دارد، حاضر میشود. او هر شب با دوستانی درد و غم را تجربه میکند و هر صبح دوباره غم را احساس میکند.
پیوسته دلم ز خرّمی پرهیزدهر جا که غمی بود در او آویزد
هوش مصنوعی: دل من همیشه از شادابی دوری میکند هر کجا که غمی وجود داشته باشد.
هر شام گهی حریف دردی باشدهر صبحدمی بروی غم برخیزد
هوش مصنوعی: هر شب ممکن است که همدم درد و غمی باشم و هر صبح که میرسد، غم و اندوه دوباره زنده میشود.