شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد بین شادی و غم اشاره می‌کند. او از نم و رطوبت چشمش سخن می‌گوید که نشانگر اندوه اوست، و می‌گوید حتی خنده‌اش هم به نوعی مانند گریه‌ی سوگ است. او لحظاتی خوش را نیز تجربه می‌کند، اما وقتی بیدار می‌شود، دوباره غم به سراغش می‌آید. در واقع، پوچ بودن شادی‌ها و حاکم بودن غم بر زندگی را به تصویر می‌کشد.
شمعم که غذای چشمم از نم باشدخنده همه گریه سور ماتم باشد
هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که اگر اشک بریزم، نور وجودم کمرنگ می‌شود؛ حالا چه خنده دار باشد و چه غمانگیز، همه چیز در سایهی این وضعیت قرار دارد.
شادی و طرب بخواب بینم گه گاهوان نیز چو بیدار شوم غم باشد
هوش مصنوعی: گاهی خواب شادی و خوشحالی را میبینم، اما وقتی بیدار میشوم، غم بر سرم آید.