شمارهٔ ۴۰۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به شک و تردید دیگران اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر از او توقعاتی دارند، باید بدانند که او دلی ندارد. هرچند که اگر دل داشته باشد، برای غم آن شخص باید زمان زیادی صرف کند. به عبارتی، شاعر نمی‌خواهد به خاطر دودلی دیگران متهم به کم‌کاری یا بی‌توجهی شود.
گفتی دودلی تو ، از تو کاری نایدبهتان چنین نهی تو بر من شاید
هوش مصنوعی: تو گفتهای که در تصمیمگیری تردید داری، اما تو هیچ کاری از دستت برنمیآید. اینطور به من نسبت بیاعتمادی میدهی.
چون نیست مرا دلی وگر نیزم هستتا صد بود از بهر غمت می باید
هوش مصنوعی: اگر دلی برای من نیست، اما اگر هم داشته باشم، تا صد بار به خاطر غمت باید بسوزم.