شمارهٔ ۴۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گفتوگو با یار خود میپردازد و از او میپرسد که چه چیزی به این اندازه شیرین و دلپذیر است. یار در پاسخ میگوید که پستهای شکسته مانند شکر است. این گفتوگو به نوعی به زیبایی و لذت زندگی اشاره دارد.
یارم بسخن دوش همی سفت شکرزوگوش بخروار همی رفت شکر
هوش مصنوعی: دوستم در شب گذشته بسیار شیرینی و لذتبخش سخن گفت و صدای او بر دلم نشست و مثل شکر در گوشم طنینانداز شد.
گفتم که چه چیزست بدین شیرینی؟پسته بدلی شکسته میگفت ، شکر
هوش مصنوعی: گفتم این طعم شیرین که هست چیست؟ پسته ای که شکسته شده بود، گفت: شکر.