شمارهٔ ۵۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این چهار خط از احساس تلخ جدا بودن از معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که بدون عشق معشوق، حتی آرامش و آسایش برایش زهرآگین شده است. آسایش واقعی او تنها در دم صبح هنگامی که نسیم بیدار می‌شود وجود دارد، اما در عین حال، این آسایش هم تحت تاثیر بیماری دلش به معشوق است.
بیزار شدم بی تو زهر آسایشخود چون باشد بعشق در آسایش
هوش مصنوعی: بدون تو از آرامشم دلزده شدهام، زیرا چگونه میتوان به عشق در آرامش دست یافت؟
آسایش من از دم باد سحرستبیمار دهد وقت سحر آسایش
هوش مصنوعی: آرامش و راحتی من به خاطر نسیم صبح است، زیرا هنگام سحر به من آرامش میدهد.