شمارهٔ ۵۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی معشوق و سختی دوری از او اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر از زیبایی آن چهره نیکو اشتیاق داشته باشد یا از عطر زلف مشکین او، نمی‌تواند تحمل کند. هیچ رقیبی به اندازه غم او سخت نیست و روزی که او را نبیند، تحمل آن غم برایش دشوار خواهد بود.
شاید گر از آن روی نکو نشکیبمیا زان سر زلف مشک بو نشکیبم
هوش مصنوعی: شاید اگر از چهره زیبا و دلربا تو سر برگردانم، یا اگر بوی خوش زلفهای معطرت را استشمام نکنم، بتوانم احساسات خود را کنترل کنم.
ناسازتر از غمش حریفی نبودروزی که نبینمش ازو نشکیبم
هوش مصنوعی: بزرگترین درد و غم من، نبودن اوست، و هیچکس به اندازهی او بر من سختی نمیآورد. روزی که او را نبینم، نمیتوانم تحمل کنم.