شمارهٔ ۶۶۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود در مورد عشق صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که حتی وقتی در پی گریز از عشق است و از عذاب آن فرار می‌کند، باز هم غم و درد عاشقانه‌اش او را رها نمی‌کند. این غم را به شمعی تشبیه می‌کند که در حال سوختن است، و نشان می‌دهد که عشق و درد آن، همواره در وجود او باقی است.
در عشق تو زآنکه هست بیم کشتنهر گه که ره گریز جویم ز تو من
هوش مصنوعی: در عشق تو به خاطر ترس از اینکه ممکن است کشته شوم، هر بار که بخواهم از تو دور شوم، به یاد تو میافتم.
باز آوردم غم تو مانندۀ شمعبندی بر پای و رشته یی در گردن
هوش مصنوعی: غم تو را مانند شمعی در حال ذوب بودن، دوباره به خودم آوردهام؛ با زنجیری به پا و رشتهای در گردنم.