تناجی
کمال‌الدین اسماعیل

شمارهٔ ۶۶۷

نرگس که در انتظار گل بود چو منیک چند نهاده چشم بر طرف چمن
با سرخ گلش بهم چو دیدم گفتمای نرگس پرخمار ، چشمت روشن