شمارهٔ ۶۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که از شرم و غم درونی خود، در کنار دیگران نمیتواند آرامش یابد. او به حدی در احساساتش غرق شده که گویی نمیتواند به دنیای بیرون قدم بگذارد و در شادی و عیش دیگران در کنارشان نمیگنجد.
نزدیک من از شرم و ز تیمار نهانباریک کنی همه تن خود چو میان
هوش مصنوعی: نزدیک من به خاطر شرم و درد خودت را پنهان کردهای، بنابراین تمام وجودت را چون نیمتنهای باریک کردهای.
وز شادی و عیش در کنار دگرانچندان باشی که در نگنجی بجهان
هوش مصنوعی: از خوشی و لذت در کنار دیگران آنقدر بمان که دیگر در این دنیا جا نگیری.