شمارهٔ ۶۷۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که انسان‌ها به دو گروه مختلف تقسیم شده‌اند، یکی با زیبایی‌های ظاهری و دیگری با ملزومات دنیوی. او خود را در میان این دو قوم می‌یابد و حسرت هر دو گروه را می‌خورد و عمرش را در این حسرت سپری می‌کند. در واقع، شاعر احساس دوری از هر دو گروه را بیان می‌کند و به نوعی ناامیدی و افسوس اشاره دارد.
قومی شده نازنده به اسرار نهانقومی شده نازنده به اسباب جهان
هوش مصنوعی: مردمی به دنیا آمدهاند که رازهایی مخفی دارند، و گروهی دیگر وجود دارند که به دلیل امکانات و وسایل دنیوی رشد کردهاند.
ماییم در این میان نه زین قوم نه زآندر حسرت هر دو برده عمری به زیان
هوش مصنوعی: ما در این میان نه از این گروه هستیم و نه از آن گروه؛ در حسرت زندگی گذشته، در تمام عمر از هر دو بهرهوری مشخصی نداشتهایم و زیان دیدهایم.