شمارهٔ ۷۰۸
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر درباره عشق و یاد محبوب صحبت می‌کند. او از غم فراق محبوبش به عنوان تنها همراهش یاد می‌کند و خاک درگاه او را منبع بینایی و روشنایی خود می‌داند. شاعر درخواست می‌کند که حال دلش که تحت تأثیر زیبایی محبوب است، در دنیای بیرون فاش نشود.
ای یاد غمت مونس تنهایی منوی خاک درت سرمۀ بینائی من
هوش مصنوعی: ای یاد تو، در تنهایی من مونس و همراهی، و خاک درگاه تو، مانند سرمۀ چشم من است.
مگذار که فاش گردد اندر عالمچون حسن تو حال دل سودایی من
هوش مصنوعی: این را که من در دل دارم، به دیگران نگوید و نگذارد کسی از حال دلم باخبر شود، چون تو مانند حسن و زیبایی من هستی.