شمارهٔ ۷۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شدت عشق و وابستگی خود به محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که رابطه‌ی آنها به حدی عمیق و نزدیک است که پیوندشان فراتر از گوشت و پوست است. احساس او به قدری قوی و عمیق است که تمام وجودش تحت تأثیر این عشق قرار گرفته و جانش در این وصال پرشور غوطه‌ور است. شاعر به تصویرسازی از حالتی می‌پردازد که حتی اگر از هم جدا شوند، ارتباط عاطفی و روحی‌شان همچنان پابرجا و قوی خواهد بود.
جانا ز پی وصال چون گشت کنونآمیزش ما ز ناخن و گوشت فزون
هوش مصنوعی: عزیزم، چون به دنبال وصالت هستم، اکنون ارتباط ما چنان نزدیک است که مانند پیوندی است از ناخن و گوشت که جداییناپذیرند.
چون رک همه مغز استخوانم خون بادگر با تو چو موی نایم از پوست برون
هوش مصنوعی: وقتی تمام وجودم به شدت تحت تأثیر قرار میگیرد، گویی که خون در رگانم به جوش میآید. اگر با تو باشم، مانند موی نای در هم آمیخته و از پوست جدا میشوم.