شمارهٔ ۸۳۲
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس ناپایداری در یک رابطه هستند. شاعر از کسی سخن می‌گوید که گاه او را می‌خواند و گاه طردش می‌کند. این رفتار متناقض باعث سردرگمی و ناتوانی شاعر شده است. او از طرف مقابل می‌پرسد که اگر نمی‌خواهد او را بخواند، چرا این کار را می‌کند؟ و به نوعی به ناتوانی خود در ترک این وضعیت اشاره می‌کند.
گه می خوانی مرا و گه می رانیعاجز کردی مرا ز سرگردانی
هوش مصنوعی: گاهی مرا فرا میخوانی و گاهی نیز طرد میکنی، این رفتار تو مرا از سرگردانی ناتوان کرده است.
چون می نبری مرا چرا می خوانی ؟کز پای من آمدن نیاید دانی
هوش مصنوعی: چرا مرا به می خوانی وقتی که نمیخواری من را؟ میدانی که من حتی نمیتوانم از جایم بلند شوم.