شمارهٔ ۸۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دوستش می‌گوید که اگرچه او را دشمن می‌داند، اما حال دلش را بهتر از خود او می‌داند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که از دوستش امیدی به رحمت ندارد و به نوعی در وضعیت شبش که تیره و تار است، به روشنی روز اشاره می‌کند. این بیان نشان‌دهنده احساس ناامیدی و درد دل شاعر است.
ای دوست مرا اگر چه دشمن دانیحال دل من تو بهتر از من دانی
هوش مصنوعی: ای دوست، اگرچه تو به من به چشم دشمن نگاه میکنی، اما حال دل من را بهتر از خودم میدانی.
خود نیست ز تو امید رحمت ورنیحال شب من چو روز روشن دانی
هوش مصنوعی: اگر به من امید رحمت ندهی، حال و روز من در شب مانند روز روشن است.