شمارهٔ ۱۹۲ - و قال ایضاً
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به انتظار بخشش معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگر نمی‌تواند شکیبایی کند. او سه قالب شعری را نام می‌برد: یکی شعر مدیحه (ستایش)، دیگری قطعه‌ای درخواست و سوم بحث در مورد ثنا و ستایش. شاعر به معشوقش می‌گوید که اگر او ستایش را بداند یا بداند نباشد، از این دو فرم شعری صحبت کرده و به عواقب آن اشاره می‌کند.
بزرگوارا در انتظار بخشش تونمانده است مرا بیش از این شکیبایی
هوش مصنوعی: ای بزرگوار، دیگر تاب و تحمل انتظار بخشش تو را ندارم.
سه شعر رسم بود شاعران طالع رایکی مدیح و دوم قطعهٔ تقاضایی
هوش مصنوعی: شاعران معمولاً در سه شعر مینویسند: یکی برای ستایش کسی، و دومی برای درخواست یا تقاضا.
اگر بداد ثنا و اگر نداد هجاازین سه گانه دو گفتم، دگر چه فرمایی؟
هوش مصنوعی: اگر نسبت به ستایش آگاه باشد و اگر ستایشی نکند، از این سه مورد دو مورد را گفتم، حال بفرمایید چه باید بگویم؟