شمارهٔ ۴ - وله ایضا
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بزرگی و نعمت‌های خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند به درستی شکرگزار آن نعمت‌ها باشد. او به انتظار وعده‌های الهی نشسته و مدت انتظار او کوتاه است. همچنین به کسانی که در مشکلات و سختی‌ها به گلوگاه رسیده‌اند، اشاره می‌کند و می‌فرماید که نباید آنها را مورد سرزنش قرار داد، زیرا گناهی ندارند.
منعما شکرهای انعامتبزبان قلم نیاید راست
هوش مصنوعی: شکر نعمت‌ها و نعمتهایت را نمیتوان به درستی با کلمات بیان کرد.
دوش در انتظار وعدۀ تویک دم باشد زنیست تا هست
هوش مصنوعی: دیشب در انتظار وعدۀ تو بودم و لحظهای نبود که دست از این انتظار بردارم تا زمانی که هستی.
هر کرا لقمه در گلو گیرددر کارش کن که بی گناهست
هوش مصنوعی: هر کسی که در کارش دچار مشکل شده و به نوعی گرفتار شده، نشاندهنده این است که او بیگناه است و باید در کار او مساعدت کرد.