شمارهٔ ۵ - راز دل
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از درد و غم ناشی از جدایی و فراق معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلی جز انتظار ملاقات یار ندارد و در غم او بیقرار است. عشق او به اندازه‌ای عمیق است که از اشک و دردش نمی‌تواند بگوید و تنها به یاد معشوق زندگی می‌کند. زلف و چهره محبوبش را توصیف کرده و بیان می‌کند که در این عشق جز غم و اشک چیزی ندارد. او حس می‌کند که در این وضعیت هیچ اختیاری ندارد و به خاطر محبت خود، از زندگی واقعی دور است.
از غم هجر تو روزگار ندارمغیر وصال تو انتظار ندارم
هوش مصنوعی: از درد دوری تو، توقعی جز به نزدیکیات ندارم.
چون خم گیسوی بیقرار تو یک دمبی رخ ماهت بتا قرار ندارم
هوش مصنوعی: هرگاه که گیسوی پریشان و زیبای تو را میبینم، نمیتوانم حتی یک لحظه بدون دیدن چهرهٔ ماه مانند تو آرامش داشته باشم.
بر سر بازار عشقبازی بر کفجز سر و جانی بتا نثار ندارم
هوش مصنوعی: در میانه بازار عشق، جز جان و سرم چیزی برای فدای معشوق ندارم.
اشک شراب و دلم کباب چه سازمکز خم گیسوی یار تار ندارم
هوش مصنوعی: در دل من غم و اندوهی وجود دارد و اشکهایم مانند شراب میریزد. چه باید بکنم که از زیبایی و جذبهی محبوبم چیزی در دست ندارم و دلم پر از درد است.
راز دل دردمند خود به که گویممن که به جز اشک غمگسار ندارم
هوش مصنوعی: دل پر درد خود را به چه کسی بگویم، وقتی که جز اشکهای غمگین هیچ ندارم؟
زلف تو چون سنبل است روی تو چون گلگر دهدم دست بیم خار ندارم
هوش مصنوعی: زلفهای تو مانند سنبل خوشبوست و چهرهات مانند گل زیباست. اگر دستم را به سمت تو دراز کنم، نگران خاری نخواهم بود.
سیل سرشکم چکید و نامه سیه شدآه که مجبورم اختیار ندارم
هوش مصنوعی: اشکهای فراوان من ریخته شد و نامهام سیاه و غمگین شد. آه، که ناچارم و هیچ اختیاری از خود ندارم.
از غم هجر رُخَت به باغ تصورچون دل خود لاله داغدار ندارم
هوش مصنوعی: از ناراحتی جدایی تو، در ذهنم تصویرت را مانند لالهای داغدار میبینم و دل خوشی ندارم.