شمارهٔ ۱۳ - خوشی به گریه - عارف قزوینی

فتادم از نظر آن لحظه‌ای که دور شدمخوشم به گریه که از دست هجر کور شدم

گهی به میکده و گاه در خراباتمهزار شکر که با اهل درد جور شدم

دعاش گفتم و دشنام هم نداد جوابکجاست مرگ که پیش رقیب بور شدم

به نرد عشق تو عمری به ششدر افتادمدر این قمار دگر لات و لوت و عور شدم

دو چشم مست تو دنبال شور و شر می‌گشتشدم چو مست به هم‌چشمی‌اش شرور شدم

بهشت و حوری و کوثر به زاهد ارزانیبیار می که بری از بهشت و حور شدم

ز دست هجر تو کنجی نشسته عارف و گفتچو نیست چاره ز بیچارگی صبور شدم