شمارهٔ ۲۵ - دست به دامان!
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و درد فراق است. شاعر از دلتنگی و غم خود می‌گوید و آرزو می‌کند که بتواند به معشوقش برسد. او از قدرت عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش سخن می‌گوید و به انتظار و تحمل درد اشاره می‌کند. همچنین، به ناپایداری و عدم ثبات دنیا اشاره می‌کند و از زیبایی‌های لحظه‌های عاشقانه و اندوه ناشی از جدایی یاد می‌کند. پیام کلی شعر، شوریدگی عاشق و ناتوانی در پنهان کردن احساسات عمیقش است.
گر رسد دست من به دامانشمی‌زنم چاک تا گریبانش
هوش مصنوعی: اگر فرصتی پیش بیاید که دستم به او برسد، به عشق او خودم را پاره میکنم تا به او نزدیکتر شوم.
عمرم اندر غمت به پایان شدشب هجر تو نیست پایانش
هوش مصنوعی: عمر من در غم تو سپری شد، اما هنوز شب فراق تو به پایان نرسیده است.
درد عشق آن‌قدر نصیبم کنکه توانی رسی به درمانش
هوش مصنوعی: عشق را به قدری در وجودم بگذران که بتوانم راهی برای درمان آن پیدا کنم.
آن‌چه با من به زندگی کرده استمرگ من می‌کند پشیمانش
هوش مصنوعی: آن‌چه در زندگی با من اتفاق افتاده، باعث میشود که من بر مرگم حسرت بخورم.
دست و پا جمع کن که می‌گذردبه سر کشتهٔ شهیدانش
هوش مصنوعی: جمع و جور شو، چون زمان به سرعت میگذرد و بر سر آدمهایی که جانشان را فدای هدفی کردند، سایه میافکند.
سِرّ دل فاش کرد دیده از آنکه دگر نیست حال کتمانش
هوش مصنوعی: چشمها راز دل را فاش کردند، زیرا دیگر حالتی برای پنهان کردن آن وجود ندارد.
چون بنایی به کار عالم نیستبکَن ای سیل اشک بنیانش
هوش مصنوعی: به مانند یک بنا که در کار ساخت و ساز نیست، ای سیل اشک، پایههایش را بکن.
هر که از کاسهٔ سر جم خورَدباده، سازد جهان نمایانش
هوش مصنوعی: هر کسی که از ظرف سر جمشید (نماد سلطنت و زیبایی) شراب بنوشد، جهان برای او به طور واضح و روشن نمایان میشود.
ساغر می به گردش آر که چرخنیست مستحکم عهد و پیمانش
هوش مصنوعی: کاسهای پر از می را پیشروی خود قرار بده، زیرا چرخ روزگار به هیچ وجه قابل اطمینان نیست و پایبند به وعدهها و عهدهایی که میبندد، نیست.