شمارهٔ ۳۶ - یاد وطن - عارف قزوینی

هر وقت ز آشیانهٔ خود یاد می‌کنمنفرین به خانوادهٔ صیاد می‌کنم

یا در غمِ اسارت جان می‌دهم به بادیا جانِ خویش از قفس آزاد می‌کنم

شاد از فغانِ من دلِ صیاد و من بدیندلخوش که یک دلی به جهان شاد می‌کنم

جان می‌کَنَم چو کوهکن از تیشهٔ خیالبدبختی از برای خود ایجاد می‌کنم

شد سرد آتشِ دل و خشکید آبِ چشمای آه آخر از تو ستمداد می‌کنم

با خِرقه‌ای که پیر خرابات ننگ داشتوامش کند به باده، من ارشاد می‌کنم

گه اعتدال و گاه دمکرات من به هرجمعیت عضو و کار ستبداد می‌کنم

با زلفِ یار تا سر و کارم بُوَد چه غمبیکار اگر بمانم افساد می‌کنم

من بی‌خبر ز خانهٔ خود چون سر خریبر هر دری، که مملکت آباد می‌کنم

اندر لباسِ زُهد چو رَه می‌زنم به روزبا رهزنانِ شب ز چه ایراد می‌کنم

سرشارم هر شب از می و لیک از خماری‌اشهر بامداد ناله و فریاد می‌کنم

درس آنچه خوانده‌ام همه از یاد می‌رودیاد هر که از شکنجهٔ استاد می‌کنم

شاید رسد به گوشِ معارف صدای منزآن است عارف، این همه بیداد می‌کنم