شمارهٔ ۳۵ - گدای عشق

هوش مصنوعی: این شعر از زبان یک عاشق بیان شده است که عشقش را به عنوان یک پادشاه می‌سازد. او به حسن نیت عشقش اشاره می‌کند و می‌گوید که خیال معشوقش همیشه در ذهن اوست. شاعر به بی‌قراری و اشتیاقش برای دیدن معشوقش اشاره دارد و می‌گوید که در هر محفلی که معشوق باشد، او در آنجا آرامش نمی‌یابد. او هم‌چنین به عظمت نگاه معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که نگاه او تنها به خودش تعلق دارد. شاعر از وضعیت خراب ایران و دزدی که در آنجا جاری است، ابراز نارضایتی می‌کند و عشق به وطن را که همواره او را می‌کشد، یادآوری می‌کند. او در عین حال از مرگ به عنوان یک دوست خیرخواه یاد می‌کند. با اینکه او خود را خطاکار می‌داند، اما بر این باور است که عفو معشوقش بالاتر از گناهان اوست. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگر کسی از ظلم بگریزد، شرابخانه در ایران پناه او خواهد بود و او به راه راست اشاره می‌کند که شاهراه زندگی اوست. این شعر به مضامین عشق، وطن‌پرستی، معصیت و امید اشاره دارد.