شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق ناشی از جدایی و غم عشق است. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که وفاداری داشته باشد و از درد و رنجی که به جانش متحمل شده، آگاه باشد. او احساس می‌کند که باید از جفاهایی که بیش از حد تحملش است، رهایی یابد و به جای غم و درد، به محبت و دوستی بپردازد. در نهایت، از محبوب می‌خواهد که با دعا و محبت به او نزدیک شود تا بتواند از غم و اندوه فاصله بگیرد. شاعر به وضوح بیان می‌کند که غم عشق برگرفته از قضا و قدر است و نمی‌فهمد چرا محبوبش این درد را بر او تحمیل می‌کند.
گر سرِ کیسه‌ی وفا بندیدرِ دُرج سخن چرا بندی؟
هوش مصنوعی: اگر محبت و وفا را در دل نگهداری، پس چرا سخن را در دلت محبوس میکنی؟
روی هجران چنان ندانی خوبکش جفا نیز بر قفا بندی؟
هوش مصنوعی: آیا نمیدانی که درد جدایی چقدر سخت است؟ پس چرا به خودت زحمت میدهی و با بیرحمی به قلبت آسیب میزنی؟
لاشه لنگ دل ضعیف مراچند بر آخور جفا بندی
هوش مصنوعی: بدن آسیبدیده و دل ناتوانم را چند بار همچنان به زخم و آزار گرفتار میکنی؟
چشم بیگانگی گشادستیتا دعا بر من آشنا بندی
هوش مصنوعی: چشم دشمنی باز شده است تا دعای خیرت به من برسد و مرا آشنا کنی.
ماه نوشینی ار کُلَه بنهیسرو سیمینی ار قبا بندی
هوش مصنوعی: اگر ماهی را در سر قرار دهی و یا اگر از پارچهای نقرهای لباس زیبایی بگدازی، زیبایی تو هیچ کم نخواهد شد.
کمری لعل از اشک می سازمکت میان نیست بر کجا بندی؟
هوش مصنوعی: من از اشکهای خود، کمری زیبا و رنگی میسازم، اما نمیدانم این هنر و زیبایی را به کجا باید تقدیم کنم.
نخورم آب بی غمت گرچهدر دلم آتش بلا بندی
هوش مصنوعی: غیر از تو هیچ چیز برایم ارزش ندارد، حتی اگر در دل من مشکلات و دردها وجود داشته باشد، نمیتوانم آب بنوشم.
سر جانم به سنگ غم مشکنجهد کن تا شکسته را بندی
هوش مصنوعی: دل خود را به غم نزن، تلاش کن تا زخمی که در دل داری را ترمیم کنی.
بر سر من قضای بد غم توستتو چرا جرم بر قضا بندی؟
هوش مصنوعی: غم تو برای من سرنوشت بدی به بار آورده است، اما تو چرا بر این تقدیر ناگوار میافزایی؟