شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و دل‌امدگی خود از معشوق اشاره می‌کند. او با اشاره به زلف‌های زیبای معشوق که همچون شباهنگام به پای او بند شده‌اند، از درد و رنج عاشقی خود می‌گوید. شاعر از معشوق می‌خواهد که به خوشحالی خود ادامه دهد، در حالی که او در غم عشقش می‌گرید. در کل، ابیات بیانگر احساسات عمیق و متضاد عشق و غم هستند.
ای شب،نه ز زلف اوست بر پای تو بندپس دیر و دراز درکشیدی تا چند؟
هوش مصنوعی: ای شب، آن زلف او نیست که بر تو گره خورده است، پس چرا اینقدر دیر و طولانی تو را در آغوش کشیدهام؟
وی صبح، تو نیستی چو من عاشق و زارمن می گریم بس است باری تو بخند!
هوش مصنوعی: ای صبح، تو در کنار من نیستی، من عاشق و پریشان حال هستم و بیوقفه اشک میریزم. کافی است که تو یک بار بخندی!