تناجی
ظهیر فاریابی

شمارهٔ ۴۶

گفتم که مگر دل نه چو دلدار آیدتا در غم و شادیی مرا یاد آمد
اکنون چو برون نهاد از دایره پایبگذارم تا سرش به دیوار آید