تناجی
سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۷

صد بار بگفتم به غلامان درتتا آینه دیگر نگذارند برت
ترسم که ببینی رخ همچون قمرتکس باز نیاید دگر اندر نظرت