رباعی شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از حالتی هشیار و بیتابی خود به خاطر عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید. او میگوید که نبود معشوق هیچ معنا ندارد و همه چیز در زندگی بدون او بی ارزش است. وجود معشوق به زندگی معنا و ارزش میدهد.
هشیار سری بوَد ز سودای تو مستخوش آن که ز روی تو دلش رفت ز دست
هوش مصنوعی: کسی که از محبت تو هشیار و هوشیار باشد، به راستی خوشبخت است; زیرا آنکه دلش به خاطر زیباییهای تو از دست رفته، در مستی و شیدایی به سر میبرد.
بیتو همه هیچ نیست در ملک وجودور هیچ نباشد، چو تو هستی، همه هست
هوش مصنوعی: بدون تو، در این جهان هیچچیزی ارزش ندارد و اگر هیچچیزی هم وجود نداشته باشد، وقتی تو هستی، همهچیز معنا پیدا میکند.